Nalıncı Baba’nın ibretlik kıssası! | Mudurnu'nun Haber Sitesi


Mudurnu Haber


  • ANKET
    • Mudurnu Belediyesi Çalışmalarını beğeniyormusunuz?

      Anket Sonuçları

      Yükleniyor ... Yükleniyor ...
  • 

    Mudurnu'nun Haber Sitesi
    • Azerbaycan ile Türkiye arasında kimlik ile seyahat dönemi
      Azerbaycan ile Türkiye arasında kimlik ile seyahat
    • Kaymakam Çevik, Sokak Canlarına Mama verdi.
      Kaymakam Çevik, Sokak Canlarına Mama verdi.
    • Mudurnu Pazarının günü değişti
      Mudurnu Pazarının günü değişti
    • Ormanlar İHA ile takip edilecek
      Ormanlar İHA ile takip edilecek
    • Sıklıkla karşılaştığımız buzağı hastalıkları
      Sıklıkla karşılaştığımız buzağı hastalıkları
    • Corona virüsü hortladı
      Corona virüsü hortladı
    • Bolulu Çiftçilerimize Dane Mısır Tohumu Dağıtımı Yapıldı
      Bolulu Çiftçilerimize Dane Mısır Tohumu Dağıtımı Y
    • Kaymakam Fatih Çevik ,Çocuklara Kitap Hediye etti
      Kaymakam Fatih Çevik ,Çocuklara Kitap Hediye etti
    • Ankaralı Çiftçiye manda üretim desteği
      Ankaralı Çiftçiye manda üretim desteği
    • Yerli Elektrikli Traktörün Fiyatı Belli Oldu!
      Yerli Elektrikli Traktörün Fiyatı Belli Oldu!
    Nalıncı Baba’nın ibretlik kıssası!
    Nalıncı Baba’nın ibretlik kıssası!
    Bu Haber 2.892 kez okundu.
    20 Temmuz 2013 09:58
    Font1 Font2 Font3 Font4
    

    Nalıncı Baba’nın ibretlik kıssası!

    Türbesi Unkapanı’nda bulunan Nalıncı Baba’nın ibretlik kıssasını bilir misiniz? Onu bizzat Padişah yıkayıp defnetmiştir.

     

    Baba adı ile bilinir. Asıl adı Muhammed Mimi Efendi’dir. Bergamalıdır. 1592 yılında vefat etti.
    Cenaze hizmetlerini bizzat padişah gördü. Kabri üzerine bir kubbe, içine bir çeşme koydurdu. Dahası bir tekke ile yaşattı adını. Türbesi Unkapanı’nda, Cibali Tütün Fabrikası’nın arkasında, Harabzade Camii karşısındadır.

     

    İşte o Nalıncı Baba’nın ibretlik kıssası;

     

    nalıncı-babaSultan Murat Han, o gün bir hoştur. Telaşeli görünür. Sanki bir şeyler söylemek ister sonra vazgeçer. Neşe ile üzüntü arasında gidip gelmektedir. Veziriazam Siyavuş Paşa sorar:

     

    Sultan Murat Han tarafından yaptırılan türbe Unkapanı’nda bulunuyor.
    – Hayrola efendim, canınızı sıkan bir şey mi var?

    – Akşam garip bir rüya gördüm.

    – Hayırdır inşallah?

    – İnşallah hayrolur, öğreneceğiz.

    – Nasıl yani?

    – Hazırlan, dışarı çıkıyoruz.

    Padişah ve vezir, derviş kılığında çıkarlar yola. Görünen o ki padişah hâlâ gördüğü rüyanın tesirindedir ve gideceği yeri iyi bilir. Seri, kararlı adımlarla Beyazıt’a çıkar, döner Vefa’ya, Zeyrek’ten aşağılara sallanır. Unkapanı civarında soluklanır. Etrafına daha bir dikkatle bakınır

    NALINCI BABA TÜRBESİ Sultan Murat Han tarafından yaptırılan türbe Unkapanı'nda bulunuyor.

    NALINCI BABA TÜRBESİ
    Sultan Murat Han tarafından yaptırılan türbe Unkapanı’nda bulunuyor.

    MAHALLELİNİN ÖFKESİ

     

    İşte tam o sırada gözüne yerde yatan bir ceset ilişir. Hemen sorar:

    – Kimdir bu?

    Ahali:

    – Aman hocam hiç bulaşma, derler. Ayyaşın, serhoşun biri işte!..

    – Nerden biliyorsunuz?

    – Müsaade et de bilelim yani. Kırk yıllık komşumuz!
    AYYAŞ VE MİMLİ KADIN DÜŞKÜNÜ
    Bir başkası tafsilata girer:

    – Biliyor musunuz, der. Aslında iyi sanatkârdır. Azaplar Çarşısı’nda çalışır. Nalının hasını yapar… Ancak kazandıklarını içkiye, fuhşa harcar. Hem şişe şişe şarap taşır evine, hem de nerede mimli bir kadın varsa takar peşine.

    Hele yaşlının biri çok öfkelidir:

    – İsterseniz komşulara sorun, der. Sorun bakalım onu bir cemaatte gören olmuş mu?

    Hâsılı, mahalleli döner ardını gider. Tam vezir de toparlanıyordur ki padişah merakla sorar:

    – Hayırdır, sen nereye?

    – Bilmem, bu adamdan uzak durmak istersiniz sandım.

    – Millet bu, çeker gider. Kimseye bir şey diyemem… Ama biz gidemeyiz; adam ne olursa olsun bizim teb’amızdır. Defin işini halletmek gerek.

    Bir nurdur aydınlanır alnında
    CENAZEYİ BİZ KALDIRALIM
    Vezir hemen bir çare önerir:

    – İyi ya, saraydan birkaç hoca yollar kurtuluruz vebalden.

    – Olmaz, rüyadaki hikmeti çözemedik daha.

    – Doğru ya! Peki, ne yapmamı emir buyurursunuz?

    – Dervişliğe devam edeceğiz bir süre daha! Naaşı kaldırmalıyız en azından.

    – Aman efendim, nasıl kaldırırız?

    – Basbayağı kaldırırız işte.

    – Yapmayın etmeyin sultanım, bunun yıkanması paklanması var. Tekfini, telkini…

    – Merak etme ben beceririm. Ama önce bir gasilhane bulmalıyız.

    – Şurada bir mahalle mescidi var, ama…

    – Olmaz, vefat eden sen olsaydın nereden kalkmak isterdin?

    – Ne bileyim, Ayasofya’dan, Süleymaniye’den, en azından Fatih Camii’nden…

    – Ayasofya ile Süleymaniye’de devlet erkânı çoktur. Orada bizi tanıyanlar çıkar. Ama Fatih Camii’ni iyi dedin. Hadi yüklenelim…
    PADİŞAH NAAŞI YIKAR KEFENLER
    Ve gelirler camiye. Vezir sağa sola koşturur, kefen tabut bulur. Padişah, bakır kazanları vurur ocağa… Usulü erkânınca bir güzel yıkarlar ki naaş ayan beyan güzelleşir sanki. Bir nurdur aydınlanır alnında. Yüzünde bir beşâşet hâsıl olur. Hem manalı bir tebessüm okunur dudaklarında. Padişahın da, vezirin de kanı ısınmıştır bu adama. Meçhul nalıncıyı kefenler, tabutlar, musalla taşına yatırırlar. Ama namaz vaktine de bir hayli vardır. Bir ara vezir, sıkıntılı sıkıntılı yaklaşır ve:

    – Sultanım, der. Yanlış yapıyoruz galiba…

    – Neden, ne yaptık ki?

    – Heyecana kapıldık, sorup soruşturmadan buraya getirdik cenazeyi. Kim bilir belki hanımı vardır, belki de yetimleri?

    – Doğru dedin. Öyleyse sen başını bekle, ben mahalleyi dolanıp geleyim.

    Vezir cüzüne, tespihine döner, padişah garip maceranın başladığı noktaya koşar. Nitekim sorar soruşturur. Nalıncının evini bulur. Kapıyı yaşlı bir kadın açar. Hadiseyi metanetle dinler. Sanki bu vefatı bekler gibidir.

    – Hakkını helal et evladım, der. Belli ki çok yorulmuşsun. Sonra eşiğe çöker, ellerini yumruk yapar, şakaklarına dayar. Neden sonra silkinip konuşmaya başlar:

    – Biliyor musun oğlum? diye dertli dertli söylenir… Bizim efendi bir âlemdi, vesselam… Akşamlara kadar nalın yapardı. Ama birinin elinde şarap şişesi görmesin; elindekini avucundakini verir satın alırdı. Sonra getirip dökerdi helaya!

    – Niye?

    – Ümmet-i Muhammed içmesin diye…

    – Fesübhânallah!..

    – Sonra, malum kadınların ücretlerini öder, eve getirirdi. Ben sizin zamanınızı satın aldım mı, aldım, derdi. Öyleyse şimdi dinleyin bakalım… O çeker gider, ben menkıbeler anlatırdım onlara.. Mızraklı İlmihal, Hüccet-i İslam okurdum…

    – Allah Allah! Millet ne sanıyor hâlbuki…

    Padişahın işi ne?

    – Milletin ne sandığı umurunda değildi. Hoş, o hep uzak mescitlere giderdi. Öyle bir imamın arkasında durmalı ki, derdi; tekbir alırken Kâbe’yi görmeli…

    – Öyle imam kaç tane kaldı şimdi?

    – İşte bu yüzden Nişancı’ya, Sofulara uzanırdı ya… Hatta bir gün:

    – Bak efendi, dedim. Sen böyle böyle yapıyorsun ama komşular kötü belleyecek. İnan cenazen kalacak ortada…

    – Ne dedi peki?

    – Kimseye zahmetim olmasın, deyip mezarını kendi kazdı bahçeye. Ama ben üsteledim. İş mezarla bitiyor mu, dedim. Seni kim yıkasın, kim kaldırsın?

    – Merak ettim şimdi cevabını!

    – Önce uzun uzun güldü, sonra;

    – Allah büyüktür hatun, dedi. Hem padişahın işi ne?

    Kaynak: Çiftlik Dergisi www.ciftlikdergisi.com.tr

    www.mudurnuhaber.com

    Nalıncı Baba’nın ibretlik kıssası! Yazısına 1 Yorum Yapıldı

    YORUM YAPMAYA NE DERSİNİZ


    Yukarı Geri Ana Sayfa
    sanalbasin.com üyesidir İnternet Yayıncıları derneği üyesidir İnternet Yayıncıları derneği üyesidir İnternet Yayıncıları derneği üyesidir